काठमाडौँ । विपी कोइरालालाई आदर्श बनाएर दशकौंसम्म राजनीतिको खेतिपाती गर्ने रामचन्द्र पौडेललाई हिजो तिनै बिपीकी नातिनीले भनिदिइन् – तिमीलाई देख्दा लेन्डुप दोर्जेको याद आयो । लेन्डुप दोर्जेका कारण सिक्कीम भारतले निलेपछि नेपालको पनि हालत त्यस्तै होला भन्ने ठानेर बिपी कोइराला मेलमिलापको नीति लिएर नेपाल फर्केका थिए ।
यही कुरा पटक पटक फलाकेर जीवन गुजारा गरेका रामचन्द्र पौडेलको हर्कत देखेर मनिषा कोइरालाले देखेका नयाँ लेन्डुप –अरु कोही नभएर –रामचन्द्र पौडेल नै हुन् । दुःखद भनौं या सुखद कुरा आज रामचन्द्र पौडेल नेपालका राष्ट्रपति छन् । यिनको काम संविधानको रक्षा गर्ने पनि हो, तर यिनले जीवनभर नेपालीको खाएर विदेशीको इशारामा त्यही संविधानका पानाहरु च्यात्ने काम गरे भन्ने आरोप लागि रहेको छ । केहीले भनेका छन् – ४६सालमा गोल्छे सार्कीले हानेको थप्पड अलि नरमै परेछ यहि कारण यिनी अहिलेसम्म सुध्रेका छैनन् ।
…
अघिल्लो संसदले पारित गरेर राष्ट्रपति कार्यालय कहाँ पठाएको नागरिकता विधेयक अहिले सरकारले आग्रह गरेपछि राष्ट्रपति रामचन्द्र पौडेलले प्रमाणिकरण गरेका छन् । अर्थात मरिसकेको मान्छेको शरिरमा टिटानसको खोप हाने झै मृत भइसकेको विधेयकमा राष्ट्रपति पौडेलले हस्ताक्षर गरे, जुन संविधानविरुद्ध पनि छ । यो संविधान विरोधी कुकर्म गर्नेहरुमा रामचन्द्र पौडेल, प्रचण्ड, शेरबहादुर देउवा, माधवकुमार नेपाल आदि छन् । यसलाई अर्को शब्दमा भन्नु पर्दा यी नेताहरुले आफैंले जन्माएको शिशुको वरिपरि बसेर यिनीहरु सबैले हातमा चक्कु लिएर पालै पालो घोचेर त्यो शिशुको हत्या गरिदिए । जसले सविधान बनाए, तिनैले संविधान विरोधी काम गरेर ७२ सालमा जारी संविधानको औचित्य नष्ट गरिदिए ।
संविधान नष्ट गर्नु भनेको व्यवस्था नष्ट गर्नु हो । तर हेर्नुहोस् त दर्शकवृन्द ! यिनै नेताहरु भन्छन्– व्यवस्थामाथि खतरा छ, यो व्यवस्था जसरी पनि जोगाउनुपर्छ । यस्तो किन भन्ने गरिन्छ भने– यो व्यवस्थाले यिनीहरुलाई लुट्न दिएको छ । सात पुस्तालाई पुग्ने गरी सोहोर्न दिएको छ ।
…
४६ साल अघि के के भयो त्यो धेरैलाई हेक्का छैन । नयाँ पुस्तालाई त ६२ साल अघिको परिवेश पनि याद छैन । ४६ साल यताको धेरै कुरा थाहा पाउनेहरुलाई थाहा छ कि त्यही बेलादेखि यी रामचन्द्र पौडेलको कुनै पेसा, व्यवसाय, इलम थिएन । यी र यिनका समकालिन सबै नेताहरुको दानापानी राज्यकोषबाट मिलाएर वा जनताको आँखा छलेर लुटेर चल्दै आएको हो । रामचन्द्र पौडेललाई मात्रै होइन, यो देशले यिनका सन्तान दरसन्तानलाई कुनै न कुनै बेला पालेकै छ, पोसेकै छ । जीवनको अन्तिम समयमा पनि यिनलाई राष्ट्रपति बनाएर पालेकै छ । यति गर्दा पनि यहि देशसँग यिनको दुश्मनी किन ?
जीवनमा रामचन्द्र पौडेल वा प्रचण्डका कारण कुनै आर्थिक समृद्धि प्राप्त भएको, शिक्षामा सुधार आएको, स्वास्थ्यमा सुधार आएको, देशको नाम रोशन भएको, देशको इज्जत प्रतिष्ठा बढेको भन्न पाइएको छैन, देख्न पाइएको छैन । हामीले थाहा पाएदेखि नै यिनीहरु देशका परजीवी हुन् । यिनको आफ्नो केही छैन, देशकै स्रोत साधन प्रयोग, दुरुपयोग गरेर बाँच्दै आएका छन् । यो राष्ट्रले यति गर्दा पनि यिनलाई देशकै संविधान च्यात्न किन मन हुन्छ ? देशसँगै बेइमानी गर्न यिनलाई इच्छा किन जागेर आएँछ ?
राष्ट्रपति भएपछि जनतालाई दुःख नदिए बापत पौडेलको प्रशंसा भएको थियो । तर यिनी त चिनीको चास्नी चटाएर जनतालाई मह छदाउने प्रकृतिका रहेछन् । सडकमा जनतालाई दुःख नदिए झै गर्ने, अर्कोतिर विधि, पद्धति, ऐन नियम, संविधान मास्ने र देशलाई गुन्डाराजमा लैजाने यिनको सुर रहेछ । यहि मिसन पुरा गर्न यिनले सडक खाली नगराउने एउटा चारो जनतामा छरेका रहेछन् ।
…
हामीले यी शब्दहरु कुनै आवेगमा आएर, हचुवामा, मन लागेर बोलेका होइनौं । हाम्रा एक एक शब्दको हेक्का हामीलाई छ । तर हिजोदेखि देशमा लागूभएको नागरिकता सम्बन्धी कानुन कुन विधि, नियम, कानुनको दफा बमोजिम लागू भएको हो ? त्यो हामीलाई देखाइयोस् । छ हिम्मत ?
देशलाई ‘बनाना रिपब्लिक’ बनाउन लाखौं जनता सडकमा उत्रिएका थिएनन् । यी राजनीतिक दलहरु अरु कुनै शक्ति केन्द्र खुसी पार्न, देशमा अराजकता सिर्जना गर्न, हुकुमी शासन लागू गर्न प्रयास गरिरहन्छन्– समाजमा एउटा यस्तो अराजक समूहको जन्म हुनेछ जसले तिमीहरु छाला काढेर नुन खोर्सानी दल्न पाउनुपर्ने माग राख्दै आन्दोलन गर्न थाल्छ ।
संविधान कुल्चेर नागरिकता विधेयक प्रमाणिकरण भएपछि दीपावली मनाउनेहरु दुई थरी छन् । एक थरी ति छन् जसका बाबुआमा विदेशी थिए । तिनले नेपालमै जन्मेको भनेर साँचो बोलेर, ढाँटेर वा छक्याएर जन्मशिद्ध नागरिकता लिएका थिए । तिनका सन्तानले अब वंशजको नागरिकता पाउँदैछन् । अनि अर्को थरी छन् – जसका कोही पनि विदेशी थिएनन् । तराईकै मूलबासी थिए –ति पनि कुनै दलको पुछार समातेर अहिले राजनीति गरिरहेका छन् –तिनले पनि दीपावली मनाएका छन् ।
एकाथरीले दीपावली मनाउँदै गर्दा त्यही दीपको झिल्कोले मधेसकै मूलबासी अल्पसंख्यक हुने खतरा उनीहरुलाई थाहा छ । तर उनीहरु एक थाल भातका लागि यस्तो नागरिकता विधेयकमा भएका केही घातक व्यवस्थाको विरोध गर्नेहरुलाई नश्लवादी भनिरहेका छन् ।
नश्लकै कुरा गर्ने हो भने तराईका मधेसी र पहाडका खस आर्यनको नश्ल एउटै हो । नश्लववादकै कुरा गर्ने हो भने पहाडी खस आर्य नै थिए १ लाख भुटानी शरणार्थी । तर नश्ल एउटै भएर पनि नेपाली खस आर्यहरुले भुटानीलाई नेपालमा बसिरहन दिएनन् । भुटानीसँग भाषा मिल्थ्यो, धर्म मिल्थ्यो, रुप रंग मिल्थ्यो, संस्कृति, परम्परा मिल्थ्यो । हुँदा हुँदा थर पनि मिल्थ्यो । आज जसलाई नश्लवादी भन्ने गरिन्छ, तिनले ती भुटानीलाई नेपालको नागरिकता दिलाएनन् । २५ वर्ष पाले तर नागरिकता दिएनन् ।
आज मधेसको राजनीति गर्नेहरुले नागरिकतालाई मजाक ठान्दैछन् । जसले यस्तो ठानेका छन्, तिनले त बाचूञ्जेल विदेशीकै भए पनि दालभात खान पाउलान् । तर तिनका नाति नातिनाले तिनलाई धिक्कार्ने छन् । नेपालमा बस्न नसकेर तिनीहरु कुनै राम्रो देश जान पाए हुन्थ्यो भनेर विदेश पलायन हुन संघर्ष गर्ने छन् । मोहन शमशेरले भारतसँग गरेको असमान सन्धिका कारण आज नाति, पनाति पुस्ताले भुक्तमान खेप्नु परेको थाहा छ कि छैन ?
नेपाल र भारतबीच खुला सीमा छ । भारतीयहरु कसैलाई नसोधी नेपालमा आएर काम गर्छन्, बसोबास गर्छन् । सीमा जोडिएको भारतको बिहारमा १२ करोड जनसंख्या छ । उत्तर प्रदेशमा २३ करोड जनसंख्या छ । विश्वकै सबैभन्दा बढी जनसंख्या भएको देशसँग निर्वाधा आउजाउको पीडा खेप्नु परिरहेको छ । भारतीयहरु नेपालमा आउँछन्, बस्छन्, गर्भधारण गर्छन्, बच्चा जन्माउँछन् । अनि ति जन्मेका जति सबैलाई सधै सधै नागरिकता दिन सकिन्छ ? यसो गरिरहँदा कुनै दिन तराईका मूलबासीको भन्दा बढी जनसंख्या त भारतीयहरुको हुन्छ । यो कुरा जब कुनै पनि नेपालीले गर्छ भने त्यसलाई भन्ने गरिन्छ– नश्लवादी ।
आफ्नै जातीको, आफ्नै समुदायको बरबादी नजिकै देखिरहँदा पनि अरुलाई नश्लवादी भनेर गाली गर्ने र आफ्नो पीडामा पनि रमाउनेहरुलाई कसले सम्झाइ देला ?
