काठमाडौं । ‘एउटी आमाले हजारौँ गल्ती गर्न सक्छे तर आफ्ना सन्तानको कसम खाएर झुट बोल्न सक्दिनँ !’ भन्ने मनोविज्ञान बेचेर इमोशनल ब्ल्याक मेलिङ गर्न खोजिएको देखियो । यहाँ झुठो कसम भन्दा पनि ठुलो अपराध भ्रष्टाचार हो भनेर यिनलाई कसले बुझाई दिने ? सबैभन्दा ठुलो अपराध गरिसकेपछि अरु झिनामसिना पाप गर्न कुनै आइतवार कुर्नु पर्दैन । मान्छे नै मारिसकेको मान्छेलाई कमिला मार्न कुनै सकस हुँदैन । उसै पनि अपराध मनोविज्ञानले आफैँ भन्छ – “एउटा अपराध गरिसकेपछि त्यसलाई ढाकछोप गर्न अपराधीले पहिलेभन्दा ठुल्ठुला अपराध गर्न थाल्छ ।
म्याडलाई मानब बेचबिखन गरेर ८ करोड ५० लाख रुपैयाँ लिएको चरित्र आरोप माथि बलात्कार भयो अरे । कत्रो पीडा । निर्मला पन्तको बलात्कार हुँदा कहाँ थियो यो भावनात्मक कुरा, किन न्याय दिदैनौं ? उता आफ्नी खातेपितेकी दाता साहुनीको चरित्र हत्या भएको भन्दै यिनका गोजिका भातृसंगठन नामका झोले फेरि आपत्ती जनाउँछ । ए तरुण साथीहरु हो, कम्तिमा आइफोन पुस्तका तरुणहरुको इज्वत राखिदेऊ, लाज नै लजाउने गरी के भन्न खोज्या ? अनुसन्धानलाई प्रभाव पार्न खोज्ने यिनीहरुको चेतना स्तर कहिले माथि आउँला ? प्रहरीले यिनीहरुलाई पनि अनुसन्धानको घेरामा तान्नु पर्छ ।
हुन त देशमा भए चिया समोशामा बिकेका झोलेहरु र विदेशमा भए हुण्डी दलाल हुन् मालिकनीका पैसा चलाउनेहरुबाट के अपेक्षा गर्ने । झोले हुनु को पनि हद हुन्छ, पार्टीको विधान अनुसार त चल्नु पर्छ, लोकतान्त्रिक मुल्य मान्यता बोक्ने पार्टी हो भनेर बुझ्ने मानसिकता पनि कहाँ छ र यिनको । दया लाग्छ ।
तर अब यस्ता विज्ञप्तीले काम गर्दैन म्याडम । मिडियामा कसम खाएर चोखो हुइँदैन । दाइजोमा ल्याएको बन्दुक देखाएर डराउँने जमाना पनि गए । जनता सचेत भइसके, हिसाब माग्छन् । ८ करोड ५० लाख रुपैयाँ कहाँ छ ?
धन्न अमेरिकालाई उत्तर दिनु परेको भएर पनि सरकारले नक्कली भुटानी शरणार्थी प्रकरण बाहिर ल्यायो । नत्र सामसुम भइसकेको थियो । भ्रष्टहरू सबै मिल्ने थिए । आफैले हुर्काएका गुरिल्लाहरू संग्लग्न भएर गरेको यो सामुहिक अपराधलाई कार्वाही नगरौं तेस्रो मुलुकलाई जवाफ दिनुपर्छ । गरौं त आफ्ना कान्डहरू पनि निकाल्छन् भन्ने त्रास छ । यो घट्नालाई प्रयोग गरेर राजनीतिक फाइदा लिन र हिरो देखिन खोजेका प्रचन्ड र नारायणकाजीहरूका पसिना निस्कनै अझै बाँकी छ । बर्षौं बर्ष गलत मान्छेहरूलाई भोट दिनुको परिणाम यत्तिमै सकिने छैन ।
बालकृष्ण खाँण पक्राउ । टोपबहादुर रायमाझी पक्राउ । नक्कली भुटानी शरणार्थी प्रकरणमा निष्पक्ष छानबिन हुने हो भने कुनै पूर्व प्रधानमन्त्री बच्दैनन् र बच्नुपनि हुँदैन । शाह र राणाको छोरी ज्वाँई नहेरी कारवाही हुनुपर्छ, हत्कडी लगाइनु पर्छ । अब त्यो नक्कली जनमुक्ति सेनाको क्यान्टोन्मेटको फाइल पनि खुल्नु पर्छ । त्यो वाइडबडी र ललितानिवासको फाइल खुल्नु पर्छ । यिनीहरुको आपसी मनमुटावको बढ्नै पर्छ । किन कि देशले भ्रष्टाचारी चिन्ने मौका त पाउँछ ।
हुन त प्रहरीले हत्कडी लगाउँदैदेखि पक्षपात देखिएको छ । मुद्दा बनाउँदा कति पक्षपात हुने हो थाहा छैन ? सुनुवाई र फैसलामा के हुन्छ ? आशंका छ । प्रहरी चौकीमा त लम्पसार पर्न पुगेका छन् भने अरू ठाउँको हालत के होला ? छोटे राजाको त यो शान–शौकत छ भने बडे राजाको के होला ? बडे राजा÷रानीहरु पक्राउ पर्लान् भनेर त कल्पनै नगरौँ कि क्या हो गाँठे ? भन्दै छन् जनता । रक्सीले टिल्ल भएर हात हल्लाउने अभियुक्त, ज्वाईँलाई झैं सम्मान गरेर हत्कडी नलगाउने सरकार, भ्रष्टचारी प्रति किन यति प्रेम र स्नेह ? डेढ करोड रुपैयाँको चेक लिने आरोपीको हातमा हत्कडी नलगाए कसको हातमा लगाउने ?
श्रीमान् जेलमा परेको बेलामा श्रीमती भागेर सिड्नी पुगिछिन् । ४ करोड ७५ लाख रुपैयाँ घुस खाएको पुष्टि गर्न यसैले सहयोग गर्छ । भ्रष्टाचारीहरुको भागाभाग, कुकर्मको फल हो । अफगानिस्तानबाट अशरफ घानी देश छोडेर भागे । श्रीलंकाबाट महिन्द्रा राजापाक्षेको परिवार नै देश छोडेर भागे, नेपालबाट मञ्जु खाँण देश छोडेर भागिन् । हेर्दै जानुस् अरु थुप्रैले देश छाडेर भाग्नेछन् । पापको घडा भरिएपछि यस्तै हुन्छ ।
खुंखार आतंकवादी संगठन बोकोहराम, अलकायदा र तालिवानीहरुले मानब बेचबिखन गर्थे र गर्छन् । काम दुरुस्तै गर्ने हुनाले नक्कली भुटानी शरणार्थी गिरोहलाई पनि आतंकवादी संगठन हो भने घोषणा गरौँ । एउटा पुलबाट १० करोड खानु जस्तो होइन नक्कली भुटानी शरणार्थी बनाउने काम । यसमा संलग्नलाई राजद्रोह र आतंकवादको मुद्दा एकसाथ चल्नुपर्छ । व्यक्तिको अनुहार र पहुँच नहेरी कारवाही हुनुपर्छ ।
हेर्दै जानुस् यस्तै मनिष झा, स्वर्णिम वाग्ले र अमरेशकुमार सिंहको प्रख्यातीले कांग्रेस सकिँदैछ । अनि टोपबहादुर रायमाझी र रामबहादुर थापा बादलको कुख्यातीले एमाले पतन हुँदैछ । जुन जरुरी थियो ।
यता अख्तियार प्रमुख माथि नक्कली भुटानी शरणार्थी प्रकरणमा गिरोहको सदस्य भएको जघन्य आरोप छ । उनी पदमा यथावत छन् । उनलाई बर्खास्त गर्न नसक्ने सरकार, उनको राजिनामा नमाग्ने विपक्षी दल, नैतिकताको कसीमा नउभिने उनि स्वयं, यो संयोग होकी प्रयोग हो ? यसको पनि जवाफ समयले माग्ने छ ।
नेताले थर फेरे, गाडी र घर फेरे, किड्नी फेरे, गलैंचा फेरे, आस्था र स्वाभिमान फेरे, नियत र औकात फेरे, जवाफदेहीता र बफादारी फेरे । जनताले मत फेरेनन । जस्तोसुकै प्रतिकूल परिस्थितिमा कन्यादान छोडेर मतदानको लाइनमा उभिए । देश बनाउन मतमार्फत म्यानेजर बनाएका नेताहरु खजान्चीभन्दा माथि उठेनन् । नारामा तीन करोड जनताको व्यवस्थापन गर्ने संकल्प गरेपनि परिवार र झोला बोक्नेहरुको स्वार्थ समूह उनीहरुमाथि हावी बन्दै गयो । दलहरुले चुनावमा मतदाता रिझाउन ल्याएको घोषणापत्र हेर्दा लाग्छ – नेपालमा हुनुपर्ने र गर्नुपर्ने काम केही बाँकी छैन । तर ब्रम्हनालसम्म फैलिएको व्यभिचारको जालोप्रति कसैको ध्यान गएको छैन । अहिले सबैभन्दा बढी नेपालीको भीड हेर्नुप¥यो भने विमानस्थल जानुपर्छ । जाउलो जुटाउन स्वेच्छिक बेचविखन स्वीकार्दै महिला विदेशिएका छन् । बाउआमाको आशिर्वाद लिने दशैंको अघिल्लो दिन युवा परदेश हानिएका छन् । पाँच वर्षको एकपटक आउने मतदानको तिथि छलेर युवाहरु वाक्क, दिक्क हुँदै थातथलो छोडिरहेका छन् । अब समय पनि फेरिएको छ, जनताले पनि अभिमत र मत दुवै फेर्नु पर्छ ।
