काठमाडौं । एकपटक एकजना महाजनले दुई विद्वानलाई खाना खान निम्ताए छन् । आमन्त्रित विद्वानलाई महाजनले खुबै आदर सत्कार गरे छन् । दुई मध्ये एक विद्वान नुहाउन गएको मौकामा महाजनले दोस्रो विद्वानलाई भने– ‘महाराज, तपाईंको मित्र त महाज्ञानी लाग्छन् । यिनको विद्वता र तर्क क्षमता अद्भूत रहेछ ।’ ती विद्वानले साथीको प्रशंसा सहन सकेनन् । उनले आक्रोस पोख्दै भने– ‘ के को महाज्ञानी ? यो त साँच्चैको गोरु हो, गोरु ।’ सेठ चुप भए । नुहाउन जाने पालो दोस्रो विद्वानको थियो । महाजनले मौकामा चौका हान्दै जिज्ञासा राखे– ‘महाराज, तपाईका मित्र त सा¥है विद्वान मर्मज्ञ रहेछन् नि ।’ महाजनको भनाई प्रतिवाद गर्दै पहिलो विद्वान कस्सिए– ‘यो तपाईं के भन्दै हुनुहुन्छ ? यसलाई विद्वान भन्नु त विद्वताको अपमान हो । यो त कोरा गधा हो ।’ खाने बेला भयो । जब दुवै विद्वान संगै बसे, एउटा विद्वानकोे अगाडि घाँस र अर्काको अगाडि भुसा राखियो । यो देखेर दुवै विद्वान क्रोधित भए– ‘महाजन, तपाईं हाम्रो अपमान गर्दै हुनुहुन्छ ।’ महाजनले विनम्र अनुरोध गरे– ‘तपाईंहरुले नै एक अर्कालाई गधा र गोरु भन्नुभयो । त्यसैले गधा र गोरुका लागि योग्य भोजन व्यवस्था गरेको हुँ । म त तपाईंहरुलाई विद्वान ठान्थें । तर तपाईंहरु आपैंmले आफ्नो औकात देखाउनु भयो ।’
नेपालका नेताहरुको आरोप प्रत्यारोप र तमासालाई न्याय गर्ने हो भने नेपाली जनताले पनि महाजनको सम्मान दोहो¥याउने बेला भएको छ । आपूm नभए तीन लोक चौध भुवन नचल्ने भ्रममा बाँचेका यिनीहरुका लागि पदबाट निरपेक्ष भएर बाँच्नु कति निस्सार रहेछ भन्ने प्रष्ट भएको छ ।
भ्रष्टाचारले आक्रान्त नेपाली समाज यतिखेर हदै आक्रोशित छ । निराश, उदास, हतास जस्तो देखिएको समाज असन्तुष्ट र आक्रोशित भएको छ । भ्रष्टाचारमा हुने ढाकछोपविरुद्ध नागरिक देशभर सडकमा निस्केका छन् । भ्रष्टाचार र कुशासन यस्तो रोग हो जसले पूरै शरीर थिलथिलो पार्छ । भ्रष्टाचारले यो देशका सबैजसो संरचना मक्काइसकेको छ ।
आर्थिक–सामाजिक रूपमा पछि पारिएका समुदायदेखि धनीमानी सबैलाई जसरी पनि यो देश छोड्न मन छ । त्यसैको परिणाम हो– शरणार्थी बनेर अमेरिकाको शरण पर्ने चाहना । देश छोड्नलाई करोड रुपैयाँसम्म बुझाउने गरी देश तन्नम र भ्रष्ट कसले बनायो ? यो देश बन्दै बन्दैन भन्ने सोच व्याप्त छ, यस्तो सोच कसले बढायो ? राजनीति गर्नेहरू समाज बदल्छु भने तर कस्तोसँग बदले नालायकहरुलाई नै थाहा छैन ?
देशभित्रका शैक्षिक संस्था, स्वास्थ्य संस्था ध्वस्त पारिएको छ । नेपालमा पढेर–बसेर केही हुन्न, बाहिर जानै पर्छ भन्ने बाध्यता बढेको छ । आम नागरिकले तिरेको कर उनीहरूको शिक्षा र स्वास्थ्यमा खर्च भइरहेको छैन । कर त धनीमानी, नेताजी, साहुजी, टाउके शासक–प्रशासकहरूको सेवामा, विलासितामा खन्याइएको छ । रोजगारीका क्षेत्र खुम्चिएका छन् । रोजगारी बढाउने कुनै गुन्जायस नै छैन । कमिसन एजेन्ट र ठेकेदारले विकासे धन कब्जामा लिएका छन्, रातारात अकुत सम्पत्तिका मालिक बनेका छन् ।
अब घर–घरमा, चोक–चोकमा, गल्लि–गल्लिमा, सरकारी अफिस– अफिसमा, सामाजिक सञ्जालमा, मास मिडियामा जहाँजहाँबाट हुन्छ यिनलाई प्रश्न गरौं । भनौं हामीले तिरेको कर कहाँ खर्च हुन्छ ? गरिबलाई सहुलियत खै ? विशिष्टहरूको विलासितामा खै खर्च रोकेको ? देशभरका सिंहदरबारहरूमा गरिबका सवाल कहाँ छन् ? हाम्रो कर लिएर विदेशमा उपचार गराउने पैसाले देशमा कतिवटा स्वास्थ्य संस्था खोल्न–चलाउन सकिन्थ्यो ? आफू र आफ्ना सन्तान, नातेदार विदेशमा पढाउने–बसाउने अनि आफू यता सार्वजनिक शिक्षालयलाई पार्टी कार्यालय बनाउने ? संविधानमा समाजवादउन्मुख, लोककल्याणकारी राज्य लेख्ने तर व्यवहारमा कहाँ छ लोककल्याण, कहाँ छ समाजवाद ? शिक्षा र स्वास्थ्यलाई अपार नाफाको धन्दा बनाउने मुलुक कसरी समाजवादी हुन्छ ?
प्रधानमन्त्री, मन्त्री, सांसद, अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगका पदाधिकारीहरू लगायत पदमा बसेकाहरुलाई प्रश्न गरौं आफ्नो सम्पत्ति विवरण सार्वजनिक गरेको खै ? प्रधानमन्त्री मातहतको सम्पत्ति शुद्धीकरण विभागले प्रधानमन्त्री र उनकै मातहत भइरहेको अपार सम्पत्ति आर्जन कसरी छानबिन गर्छ ? सार्वजनिक पदमा बसेकाहरूको सम्पत्ति छानबिन गरेको खै ?
अझै सोधौं, देशमा उद्योगधन्दा खै ? रोजगारीका क्षेत्र खै ? उद्यमविना देश कसरी बन्छ ? साना उद्यमीलाई खै प्रोत्साहन ? आत्मदाह गर्ने प्रेमप्रसाद आचार्यका माग सुनियो त ? कर नतिर्ने, छल्ने, कालोबजारी गर्ने ठूला साहु–महाजन, कमीसनखोर र ठेकेदारलाई कहिले हुन्छ कारबाही ? भ्युटावर र कंक्रिट संरचना मात्र बनाउने कि पुस्तकालय, वाचनालय, बगैँचा, पार्क, खेल मैदान पनि बनाउने ? नक्कली शरणार्थी प्रकरणका दोषीहरूलाई कारबाही हुन्छ ? अब गाउँ–गाउँबाट, बस्ती–बस्तीबाट उठेर भ्रष्टाचारविरुद्ध प्रश्न गरौं, प्रश्न ।
कम्युनिष्टहरुले चाहेको जनवादी व्यवस्था ल्याउन संसारमा चार करोड मानिसको रगत बगिसकेको छ तर त्यो जनवाद कुन चरीको नाम हो ? तिनै ल्याउन खोज्नेलाई थाहा छैन् । माक्र्स, लेनिन र माओका शास्त्रीय कथा अनि चाउचाउ जेलिएजस्ता कुरा गरेर पुस माघको चिसोमा कार्यकर्तालाई आइसक्रिम बेच्न पठाउने मूर्खता कुनै राजनीतिक दलले नगरे हुन्छ । स्टीलको गिलासमा रक्सि भरेर जनताका नाममा पानी खाएको भनेर तामा तुलसी छोएको चटकी अब चल्दैन् ।
नेपाल मात्र यस्तो देश होला– जहाँ शरीरमा हाडछाला मात्र भएको मानिस कुर्सीमा पुग्यो भने ६ महिनाभित्रै काँधिन्छ । मरिचजस्ता गाला कुखुराको अण्डजस्ता हुन्छन् । अब यस्तो दिनको पर्खाइ छ– कुपोषणका रोगीहरु रोगको निदानका लागि भन्दै डाक्टरको पूर्जा सहित पदको माग राखेर रत्नपार्कमा अनसन बसेका हुन् । कुर्सी दायित्व नभएर मोजमस्ती हो भन्ने मनोविज्ञानले पुख्र्यौली घर गर्दै आउँदा यस्तो अवस्था आएको हो । देश बनाउन नसक्नेलाई भएको विगार्ने अधिकार पनि त छैन् । तर देश क्षयरोग लागेको बुढीआमाको लाम्टोजस्तो हुँदा पनि चुस्न नछोड्ने कुलंगार पुत्रहरुको व्यभिचारमा फसेजस्तै भएको छ ।
दलका पार्टी कार्यालयहरु क वर्गका ठेकेदारको सम्पर्क कार्यालयजस्तै भएका छन् । कुनै दलसंग जनताका नाममा एक हरफ कार्ययोजना छैन् । राजनीतिकर्मीहरु राजनीति कम, कसैका लागि गुप्तचरी बढी गर्न थालेका छन् । देशका बुद्धिजीवीहरु सानेपा, च्यासल, पेरिसडाँडा पुगेर मौसमी चिप्स धारण गरेर आउँछन् । जनताको आवाज भनिने प्रेसको हैसियत रवि लामिछानेले देखाइदिएकै छन् ।
